• Ahmet Evran

1

"Evrende küçük bir nokta olduğumu unutuyorum. Uzanma hakkını kendimde gördüğüm her yere uzatıyorum elimi kolumu, bir arada tutsam her şey yolunda gidecekmiş gibi. Durduğum yerden ulaşabileceğim, baktığım yerden görebildiğim, en kötüsü de düşünebildiğim her şey benim sorumluluğum zannediyorum. Değiştirebileceğim, düzeltebileceğim ya da daha iyi hale getirme zorunluluğu hissettiğim birçok şey var. Rahat duramıyorum, huzursuzluk var içimde, bir şeyler yapmam lazım gibi geliyor. Sanki her şeyi tam hale getirirsem olacak gibi, ama bir taraftan da şimdiye kadar ne kadar uğraştıysam tam olmadı. Küçük bir nokta olduğumu bir hatırlayabilsem. Hep aklımdan kayıp gidiyor. "


"Bazen bir şeyler tam da beklediğim gibi oluveriyor. Kumar gibi ama bu, bir kere oldu diye hep daha fazlasını bekler oluyorum. Sabırsızlık basıyor, heyecan gibi de bir his var. Hep böyle gitse diyor, hayal kurdukça kuruyorum. Küçük bir noktacık olduğumu yine unutuyorum. Önceden sıkıntı içinde, kendimi zorlaya zorlaya toparlamaya çalıştığım her şey dağılacak diye endişelenmeye başlıyorum. Yine bakıyorum bir huzursuzluk, bir sıkıntı kaplamış. Sil baştan aynı şeylere uzanmaya çalışırken buluyorum kendimi. Uzandığım şeyler –nedense- hep benden başka bir yerdeler."